Բարև ,ինչպե՞ս ես

Հարազատս ...

Ինչո՞ւ Ես չեմ կարող գրկել քեզ ,երգել քեզ, ինչո՞ւ:

Ինչո՞ւ օվկիսանոսը պետք բաժանի մեզ կամ ինչո՞ւ լուսինը այս տեսքով ինձ պետք է հունցի  արև ,իսկ քեզ մյուս երեսով ` կարոտդ մանի:

Հարազատս , գիտես` ուզո՛ւմ եմ ծխել ,ծխել  ամպ ,(ո՞վ է ասել `ծխում են միայն ծխախոտ, չէ՞ որ ,երբ լացում ենք ,դառնություն ենք խմում `ջրի փոխարեն), ամպը ծխեմ ,գո՞ւցե մի պահ քեզ հասնեմ ու երգենք: Քրքիրջ փաթաթեմ ամպի  մեջ ու ծխեմ,կարծում եմ անուշ հոտ կունենա կամ գո՞ւցե ծուխը ցավ  ցանի:Հոգնեցի...

Այսօր  ինչ –որ բան պակասել է ինձնից ,գողացել են կամ  գո՞ւցե կտրել ինչ –որ բան ինձնից:Այսօր շատ եմ ուզում զգալ քեզ ,ոչ հեռվից, հեռվից  հոգնել եմ,կարոտս է հոգնել ,էսպես չորացել է  կոկորդիս ու քերում է, հա~րազատս ,իսկ դու  գիշե՛ր ես:

Դու գիշե՛ր ես, գիտե՞ս, իմ գիշերը ,որ ոչինչ չեմ տեսնում ,բայց այնքան բա~ն ես հասկանում,այնքան  ծաղիկ  ու  երազ ,միայն զգում եմ գիշերը ,բայց չես տեսնում:Հիմա դու գիշերս ես , ստե՛ղս ես ,կյանքիս ստեղը ,որ օգնում է նվագել ուրախ նոտաներ , ուզում եմ ճիչ լինել ,ու քո կարոտը քեզ մի պահ ետ բերել:

            Բեմի վրա դեր են խաղում ,իսկ  Ես կյանքում դերեր եմ բաժանում , բաժանում եմ մի կաթիլ  օրորոց,լավ սրա մասին հետո ,չեմ ուզում տխրես ,հարգելիս:

Ես չկա՛մ ,դա հաստատ գիտեմ , կա աշխա՛րհ ,մարդկությո՛ւն, քաո՛ս , հո՛ղ ,արյո՛ւն, հարազա՛տ ,սե՛ր, բայց Ես չկա՛մ ,ու գիտես `ինչո՞ւ եմ դողում ,որ չկամ ,բայց իմ մեջ զգում եմ այս ամենը, իմ մեջ եմ  զգում մարդկությո՛ւնը,չա՛րը , բար՛ին , բե՛մը,ետնաբե՛մը , արցո՛ւնքն ու նրա հա՛մը:

Չէ ՛, մի տխրի՛ր հա, չեմ ուզո՛ւմ տխրես ,ուզում եմ ժպտա՛ս ,ուզում եմ մանկա՛ն ծիծաղ ժպտաս, «մա՛մ»  ժպտաս , ուզում եմ ,որ ...արի՛, ուզում եմ ,որ գաս...

Եսասիրությունս հաղթեց ,տեսա՞ր , քեզ  ցավ հիշեցրի ,բայց իմ ցանկությունը հայտնեցի, ուզում եմ ,ախր շա~տ եմ ուզում ,որ գաս ...

Ների՛ր ,որ վերջը էլի էսպես եղավ ,խոստանում եմ ,ցանկություններս մորթել ու քեզ չտխրեցնել:

Հիմա բարի գիշեր ,լույս  երազներ ու Մասիսի հով Քեզ :  

Ես սիրում եմ կրոնս ,որը կտրեց ինձ իմ հեթանոս երգերից ,սիրում եմ խաչիս  հզորությունը ,որ իրեն համբուրելով ,գումար է կորզում:

Սիրում եմ երկնքիս կապույտը ,որ ինձ իմ անցյալն է մատնանշում ու երազիս երգ է հաղորդում:

Ես սիրում եմ անձրևի կաթիլը,որ երեկ գիշեր առաստաղից կաթում էր ուղիղ աչքերիս:

Ես սիրում  եմ այս մարդուն ,որ նստած  արտաքնիս մեջ ինչ-որ գաղտնիքներ է փնտրում ,բայց սեփական կոշիկների կեղտը չի նկատում:

Ես սիրում  եմ գիշերս ,որ քո չտեսած աչքերի գույնն է դրոշում Սպասումիս վրա,սիրում  եմ  նույնիսկ այդ հորինված կերպարը:

Ես սիրում եմ այս համակարգչի մկնիկ կոչվող ,բայց ծերացած պապիկի նման `ռոբոտին:

Ես սիրում եմ  այս կրծած շոկոլադին , որը իր լայնացած աչքերով զարմանում է .

-Այսքան շոկ էլ կուտեն բա:

Ես սիրում եմ ,այսօր սիրում եմ ամեն բան ,սիրում եմ հավատս ,որ սիրում եմ բացասականը,չարը ,վատը ,սիրում եմ այս ամենը իր գորշագույն թերություններով ,սիրում եմ այս կեղտերին ,որ հավատում եմ ,թե սիրում եմ...

Սիրում եմ ընթերցողիս , որ երբեք էլ բան չի հասկացել ու չի հասկանա,որ այս տողերի մեջ երկ կամ մեծ բանաստեղծի է փնտրում :

Ես սիրում եմ խանգարված ուղեղս ,սիրում եմ իր բոլոր հարթ ծալքերով,սիրում եմ:

Սիրում եմ օրս ,կյանքս ,սիրում եմ նույնիսկ քո երգը:

Ես սիրում եմ  համարակալված հացի հերթերը ,սիրում եմ աստղերից իջնող կարոտը քո ,սիրում  եմ թշնամուս կլոր սեղանը ,սիրում եմ:

 

Ես  սիրում եմ այն տխմարին ,որ ինձ տարօրինակ էր անվանում ,սիրում եմ նույնիկ նրա տգեղ Կվազիմոդնման դեմքը:

Սիրում եմ այն մարդուն,որ ինձ սովորեցրեց մի քանի հեքիաթ իր իսկ գրչից ,որը նվիրեց ինձ ,չնայած զզվելի հոգի ուներ :

Ես սիրում եմ այն չարը քո աչքերի ,որ կարդում ու զվարճանում ես, սիրում եմ քո մեջ թաքնված քո Եսը ,սիրում եմ:

Ես սիրում եմ ,այս ամենը ,Ս ավելացնելով , իմս ,կարոտս, մուտանտս,տխմարս...

Ինչ լավ է ,որ դուք ապրում եք  իմ չքնաղ ,նողկալի աշխարհի ներկայացուցիչներ, ինչ լավ է ,որ նաև ապրում եք դուք `իմ Հավատս,իմ սպասումս, իմ գրիչս, իմ քաղաքս,իմ տատիկս ու պապիկս,իմ կարոտս ,իմ օրորոցս....

Ես սիրում եմ ...

Երևի այն գժերի կողքին այսօր նոր  մահճակալ է ազատվել:

Սիրում եմ .սիրում .սիրում եմ

Սիրում եմ ,երբ սիրում են  կամ ստեղծում  փակ անցքերով մի եթերային շրջանակ,մտնում մեջը ու գոռում.

-Սիրում եմ Ես...

Ես սիրում   եմ այդ  խխունջությունը նաև...