Grey's Anatomy սերիալի երկրապագուների բլոգ

«Բանաստեղծություններ»

«Բանաստեղծություններ»

Մկրտում են օդը կռունկները սեվ՝.
Սեր՝մեկնիր ինձ վրձինդ, մայիս է եկել…
Բաց արա ամպե վարագույրդ լույս,
Եվ մի քիչ արեվ ,արեվ տուր հոգուս.
Իմ կրծքի տակ հիմա  թիթեռի սիրտ է հեվում՝
Տուր ինձ գույներ՝երջանկությունը պատկերելու…

Մկրատում են օդը ծիծեռնակները սեվ.
Սեր՝ մեկնիր ինձ վրձինդ, մայիս է եկել…
Թախիծը բեկվել,ուռենու պես թեքվել՝
Իր գանգուրներն է գետում լվանում՝
Տուր ինձ հնչյուններ՝
Լռությունը որոտով արթնացնելու…

Արթնացավ ալ հորիզոնը
Ու արեվը երկնեց  օդում
Ծիրանագույն խաղաղություն…
Ասես հենց նոր եզերքում ծով՝
Վարդե հրդեհ էր  բռնկվել,
Ու ես վարդոտ իմ ծածկոցով՝
Ծեգի հետ հաշտ
Հրե ծեսի էի բռնվել.
Արթնացավ ալ հորիզոնը
Ու արեվը երկնեց օդում
Ծիրանագույն բանաստեղծություն…

«Բանաստեղծություններ»

Բլոգը տեղափոխվում է նոր հասցե

Երկար պրպտումներից հետո, փորձելով մի քանիսը, ձեզ եմ ներկայացնում Լրագրողի՝ այսինքն իմ բլոգի նոր հասցեն՝ www.lragrox.blog.com. Այս կայքէջից հրաժարվում եմ, որովհետև հենց էջի սեփականատերը զգուշացրեց, որ այն շուտով փակվելու է։

Հուսով եմ նորը կհավանեք։ Դե ուրեմն, հանդիպման վայրը տեղափոխված է։ Հելանք, ապե………

Ձմեռ՝ օրացույցին, ծառերին և մեր հոգիներում

– Ինչպես անցկացրեցիր ուրբաթ գիշերդ,–հարցրեց ընկերս Վաշինգտոնից։

–Ապեր, գլխացավից մեռնում եմ...

–Պարզ է, ալկոհոլիկ...

–Չէ, չէ, ես չեմ խմել, ուղղակի մեծ խանդավառությամբ դիմավորել եմ ձմռան առաջին օրը

Այս երկխոսությունից 12 ժամ առաջ...

Ուրբաթ երեկոն Ամերիկայում սեքսի և հանգստի օր է։ Ու քանի որ իմ մոտ էլ սեմեստրի վերջն է, ապա երկուսի մասին էլ, բացի տեսական զրույցներից իմ հարևանի հետ, ավելին լինել չէր կարող (Օրինակ, կարող ենք երկար ժամանակ զրուցել թե ո՞րտեղ կարելի է ավելի լավ դահուկ քշել՝ Յութայո՞ւմ, թե՞ Կոլոռադոյում, կամ ո՞ր դերասանուհին է ավելի սեքսուալ՝ Ջեննիֆեր Էնիստո՞նը, թե՞ Անջելինա Ջոլին, կամ մեր հավերժ կռվի թեման՝ մարիխուանա ծխելը համարվում է թմրամոլությո՞ւն, թե՞ ուղղակի լիցքաթափման միջոց, ինչպես օրինակ վիսկին)։

Մի խոսքով, դելատ բիլո նեչեգո, դելո բիլո վեչերոմ...Նոյեմբերի 30–ի երեկոյան իմ հարևան Քեյսին թակեց դուռս...թե գնում եմ խմիչքների խանութ։ Գալիս եմ։ Գնացինք։ Ամերիկայում ես մի հատ պրոբլեմ ունեմ։ Չեմ կարողանում ընտրել՝ օրինակ, ֆրանսիական գինի, թե իտալական, կարմիր, թե սպիտակ...Քեյսին էլ առանձնապես կոնկրետ չէ իր որոշումներում։

Հանդիպեցիք ավտոկանգառում։ Պարզվեց՝ շատ ենք առել...Որոշեցինք մեր բնակարանում ստեղծել «բառ»։ Սեղանն էլ ունեինք։ Մի քանի րոպեից այն լցվեց։ Հետո էլ՝ հո մենակ չէինք խմելու։ Ու մինչև ես կգնայի սպորտսրահ մի քիչ մարզվելու, մինչև եկա՝ Չիլիական կաբերներ–շավինյոնս արդեն կեսին էր հասել...

Կա չէ՞ մարդկանց տեսակ, որ իրենց զանգես, նույնն է, թե ևս մի 12 հոգու։ Քեյսին ճակատագրական սխալ էր կատարել ու զանգել էր իր մտերիմ ընկերներից մեկին՝ Դաստինին՝ արի խմելու։ Դաստինն եկել էր իր ընկերուհի, յոգայի ուսուցիչ Ջեյնի հետ, Ջեյնը զանգել էր Թրոյին ու Աննային, Դաստինն էլ ճամփին վերցրել էր մի հատ աղջկա, որ եկել էր երկու մեծ շնով, որն էլ իր հերթին հրավիրել էր մի հատ տղու, որ պայքարում էր համաշխարհային ջերմացման դեմ ու դրա համար չէր սափրվում...

Ինձ ինչ՝ ես նորմալ էի, միայն թե չիլիական գինիս արագ էր սպառվում։ Ու քանի որ դուրս շատ էր գալիս, որոշեցի, որ ամենաշատ խմողը ես պետք է լինեմ...էդ ընթացքում շներով աղջիկը պատրաստում էր ինչ–որ կոկտեյլներ, ասում էր՝ բաղադրատոմսերը սովորել էր Իռլանդիայում։ Մենք էլ որպես տանտերեր, առաջին փորձողներն էինք...

Ուղիղ կեսգիշերին ազդարարվեց՝ պարոնայք շնորհավորում ենք։ Այսօր պաշտոնապես դեկտեմբերի 1-ն է, 2007–ի ձմռան առաջին օրը։ Ու ձյուն չկա։ Խմեցինք այդ առիթով նույնպես։ Հետո՝ կենացների բովանդակությունը գնալով ավելի կիսադեպրեսային–քաղաքական էր դառնում, օրինակ, բոլոր 30 տարեկան չամուսնացած դեմոկրատների համար, ովքեր հասկանում են, որ Օբաման դժվար ընտրվի, բայց և համոզված են, որ առաջինը ԱՄՆ նախագահ կլինի սևամորթը, քան թե կինը։

Դաստինի յոգոտ ընկերուհին անընդհատ պատմում էր տանտրայի, մոջոյի և այլ անհասկանալի բառերով բաների մասին,որ չէիր հասկանում, թե ինչ է՝ հոգեվիճակ, կամասուտրայի պոզա, թե ուղղակի ես էի խմած ու չէի կարողանում հասկանալ նրա անգլերենը...

Քանի որ երկար ժամանակ շատ չէի խմել, ապա այդքան ալհոկոլ սպառելուց օրգանիզմիս արձագանքը ավարտվեց զուգարակոնքի հետ հաճախակի շփումներով և կիսաուշագնաց քնով։ Հիշում  եմ մինչև քնելս ասացի՝ տե կտեսնեք, վաղը ձյուն կգա։ Էս Ամերիկայում անգամ եղանակն է պլանավորված։ Բոլորը լսեցին, բայց ոչ–ոք չարձագանքեց, որովհետև Քեյսին այդ ժամանակ ամբողջ ուժով հայհոյում էր բնապահպան անթրաշին...

Կեսօրին մոտ, աչքերս բացեցի սուրճի թարմ բույրից ու շատ ուժեղ սպիտակից...Դրսում խորը ձմեռ էր։ Սպիտակ։ Հանգիստ...Ճիշտ էի էլի...Ամերիկայում անգամ ձմեռն են ծրագրավորում։ Սուրճի փոխարեն պիցցա կերա, թեյ խմեցի ու նորից քնեցի...Երեկոյան զբաղված էի՝ գնալու էի Հիլարի Քլինթոնի նախընտրական արշավին մասնակցելու։ Հա, էդ առումով երեկոյան խիստ քննադատության ենթարկվեցի, բայց չեմ հիշում ինչի համար...կարծեմ՝ բոլորը դժգոհ էին նրա առաջարկված բժշկական ապահովագրության նոր ծրագրից։ Բայց դե ինձ ինչ..., հա, որ ասեցի «ինձ ինչ», կարծեմ դրա համար...

Միով բանիվ, ինչպես կասեր մի խելագար գրաբարի–դասախոս լրագրող (հները կիմանան ում մասին է խոսքը)...Քո մոտ ինչ կա չկա բարեկամ, ձյուն կա՞... 

P.S. Հենց նոր շներով աղջիկը զանգեց։ Շները լուծ են։ Ինչ–որ մեկը նրանց գարեջուր էր խմացրել։ Քեյսին մի կես ժամ համոզում էր, որ շները, ինչպես նաև բոլոր ստամոքս ունեցող արարածները, լուծից չեն մահանում...գոնե միանգամից

Ժուռնալիստիկայի նոր դեկանը

Անանյանի վախճանից հետո այսօր լրագրողական աշխարհի թերևս ամենակարևոր ընտրությունը ԵՊՀ Ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետի դեկանի ընտրությունն է։

Ասում են՝ մահացողի մասին կամ լավ կամ ոչինչ։ Բայց փաստ է, որ Անանյանը անդամահատեց ֆակուլտետը, աշխատանքի ընդունեց անդեմ դասախոսների, իսկ ֆակուլտետը քարե դարից այն կողմ չէր անցնում, երբ ինտերնետը մինչև հիմա դեռ համարում են նոր մեդիա։

Այս անգամ ուսանողներին շանս է տրված մասնակցելու դեկանի ընտրությանը և իսկապես ընտրել լավագույնին։ Այնպիսի մարդու, որը կկարողանա ներդրումներ բերել, զինել ֆակուլտետի տեխնիկան, հրավիրել դասախոսների, ուղարկել ուսանողների արտասահման, աշխատել լրատվամիջոցների հետ, կազմակերպել սեմինարներ ու հատուկ դասախոսություններ։

Սովորաբար ուսանողները լրագրության մասին սովորում են, երբ մեկնում են առաջին պրակտիկայի։ Սակայն այն պետք է սկսվի հենց առաջին օրը և շարունակվի ուսումնառության վերջին օրը։ Ու կարծում եմ հենց այդ պատճառով դեկանի ընտրությունը պետք է քննարկվի ավելի լայն շրջանակներում ու գուցե պարտադիր պայմաններից հանվի օրինակ դոցենտ կամ թեկնածու լինելը։

Իմ կարծիքով լավագույն դեկաններից կարող է լինել Արամ Աբրահամյանը։ Ինչ եք կարծում։ Որն է ձեր թեկնածո՞ւն։ Միայն չասեք Նաղաշը՝ գրառումը կջնջեմ։)))))

Սպասված իրադարձության սպասված լուսանկար

Սանկտ Պետերբուրգում, այն տանը, որտեղ ապրել է գրողը, բացվել է հուշատախտակ, որտեղ գրված է.՝ այստեղ ապրել է Սերգել Դովլաթովը։ Դովլաթովին նրա ընթերցողներից շատերը և անձամբ ես հայտնաբերել են հետմահու։

Այդ ժամանակ Մոսկվայում էի։ Վերապատրաստման։ Երկուսով էինք Հայաստանից՝ ես ու մի գործընկեր՝ հանդարտ խառնվածքով, դանդաղ քայլքով ու խաղաղ բնավորությամբ (որոշ մարդիկ նրան կանվանեին՝ դինջ) աղջիկ էր, որը պարզվեց զբաղվում է նաև ռուս–հայերեն գրքերի թարգմանությամբ։

Սովորաբար երեկոները ես անցկացնում է սրճարաններում կամ ակումբներում, նա՝ չգիտեմ որտեղ։ Այդ օրը միասին գնացինք գրախանութ։ Երկուսս էլ լիքը գրքեր գնեցինք։ Ես չեմ հիշում ինչ էի անել՝ կարծես Կորտասար և մի քանի մասնագիտական գրականություն։ Որոշեցի հյուրանոցում ստուգել, թե ինչ է ինքը գրել։ Ասաց Դովլաթով։ Ասացի, թե չգիտեմ այդ հեղինակին։ Առաջարկեց կարդալ, անգամ չկարդալ՝ աչքի տակով անցկացնել։ Վերցրեցի «Կոմպրոմիսը»։

Ու աշխարհն այդ օրվանից այլևս ինձ համար նույնը չէ։ Կան հեղինակներ, որոնց սիրում ես, որոնց ընդունված է սիրել կամ չսիրել, որոնց մասին ընդունված է խոսել, բանավիճել։ Դովլաթովի մասին չես կարող շատ խոսել, որովհետև մեծ հաշվով շատ մեծ փիլիսոփայություն չի առաջարկում։ Ուղղակի Դովլաթովը դառնում է քո ընկերը, քո հայրը, քո եղբայրը, քո բարեկամը, քո մենության միակ վկան, ականատեսը, քո մտավոր մարզիչը...Դովլաթովը դառնում է քո կենացների հիմնական ներշնչանքը, քո կատակների մեծ մասի հեղինակը, քո սիրո խոստովանության և գինարբուքի կնքահայրը։

ՈՒ շատ շնորհակալ եմ իմ «դովլաթամոլ» ընկերոջից ու համախոհից, որ ուղարկել է այս նկարը  Պետերբուրգից։ Այս առիթով առաջարկում եմ այս ուիկ–էնդին կարդալ «Կոմպրոմիսը» և հարբել։

Book Review: Գարի Կասպարովի նոր գիրքը

Լյովան, թե Դիմա՞ն

Ինչ ասեմ, ուղղակի զարմանալ կարելի է։ Ժամանակը անցնում է մարդկանց կողքով, քաղաքակրթությունը շրջանցում է, էլ չեմ ասում քաղաքական մշակույթը։ Հրավիրել Դիմա Բելանին, որ ելույթ ունենա հաջորդ օրը Ազատության հրապարակում և  մի 100 հազար դոլար ծախսել միայն նրա համար, որ հրապարակի կեսը զբաղեցված լինի՞ ուրբաթ, երբ Լևոն Տեր–Պետրոսյանի հանրահավաքն է լինելու։

Ես չգիտեմ, թե ում գլխում է առաջացել էդ գաղափարը, բայց ուղղակի զավեշտալի է։ Զավեշտալի էլ չի, այլ ՈՂՈՐՄԵԼԻ։ Էդ աստիճանի գավառամտություն մեր օրերում ուղղակի ֆենոմենալ է։ Ես ինձ որևէ ճամբարի համախոհ կամ համակիր չեմ համարում, բայց այն ինչ տեղի է ունենում օգնելու է ԼՏՊ–ին, ոչ թե խանգարելու։

Լավ, ինչքան կարելի է «տապորով» աշխատել, «ոռով» մտածել (հազար անգամ ներողություն բառի համար, բայց իսկապես տեղին է) ու գեղի կլուբի մակարդակի «լակոտություններով» փորձել քաղաքական պայքար տանել։ Լավ ինչքան։ Անում են այնքան, որ էս ժողովուրդը մի օր իսկապես ոտքի հելնի ու ասի՝ հերիք է։

Հնարավոր չէ՞ ավելի խելացի գտնվել, ավելի հանգիստ և ծանրակշիռ առավելության հասնելու մեթոդներ մտածել։ Ի վերջո, հնարավոր է՞ ուղղակի ջենթըլմեն գտնվել։ Պարզ, իմաստուն և հայրենասեր։ ՈՒ ոչ թե «լակոտական» խայթոցներով փորձել ինչ–որ մեկին խանգարել։ Ուղղակի ողորմելի է...

Մյուս կողմից, եթե Մուկը, իր անգրագետ հալով դարձել է փոխվարչապետ, Դոդը՝ ԱԺ խմբակցության առաջնորդ, Անդոն դեռ նախարար է, գեղացի Երվանդն էլ՝ մայրաքաղաքի պետ, էլ ինչ եք ուզում։ Վերջինն ամենաշատն է ինձ հունից հանում...

Հայ տղերքի վիզան մերժել են

Դեռ հոկտեմբերին Լոս–Անջելեսում պետք է կայանար «Հայ տղերքի» մենահամերգը, որից հետո նրանք պետք է մասնակցեին Armenian Music Awards մրցանակաբաշխությանը։ Սակայն ԱՄՆ դեսպանատունը տղերքին վիզան մերժել է։ Պարզվել է, որ նրանք վիզա ցանկացել են ստանալ մրցանակաբաշխությանը մասնակցելու համար, մինչդեռ պետք է խնդրեին բինզես–վիզա։ Խնդիրն այն է, որ բիզնես–վիզայի դեպքում, նրանք մենահամերգից հետո գոյացած եկամտից պետք է հարկեր մուծեին, իսկ եթե ստանա հրավիրյալի վիզան, ապա հարկեր չէին մուծի։  

Դժբախտաբար, տղաների պրոդյուսերի «շուստրիությունը» նրանց վրա թանկ է նստել։ Նրանց մերժել են, քանի որ դեսպանատունն ինքն է պարզել այցի նպատակները (պաստառները ամոբղջ գլենդելով մեկ փակցված էին, գումարած՝ գովազդը) ։ Այստեղ ընդամենը մեկ բան է «Հայ տղերքին» մնում՝ աշխատանքից ազատել պրոդյուսերին, հրաժարվել խոպանչու հոգեբանությունից և փորձել ևս մեկ անգամ, արդեն ազնիվ ճանապարհով վիզա ստանալ։ Ամերիկայում նրանք ունեն երկրպագուների մեծ բանակ։ Ես էլ եմ լսում «Հայ տղերք»։ Եվ կարծում եմ, Ամերիկյան շուկան ոչ միայն շահութաբեր է, այլև խիստ ուսուցողական։ Այստեղ շատ բան կա սովորելու անգամ նրանց համար։

DVD Review: Studio 60 on the Sunset Strip

Բոլոր նրանց համար, ովքեր սիրում են հեռուստատեսությունը։ Studio 60–ը անցած տարի ամերիկյան NBC հեռուստաընկերությամբ ցուցադրված այն եզակի սերիալներից, որը հետաքրքիր է, շատ խելացի, զվարճալի ու ամենակարևորը՝ հեռուստատեսության մասին։ Սցենարն ուղղակի ցնցող է՝ բարձրակարգ երկխոսություններ, հզոր դերասաններ...

Սերիալը պատմում է ամեն ուրբաթ հեռարձակվող մեկ ժամանոց ժամանցային հումորային ծրագրի մասին։ Ցույց է տալիս ներքին խոհանոցը՝ պրոդյուսերներին, սցենարիստներին, օպերատորներին, դերասաններին, հաղորդավարներին։ Մոտավորապես նույնը, ինչ 32 ատամն է անում, բայց ստուդիայում և մոտավորապես մի հինգ հազար անգամ պրոֆեսիոնալ։ Ուղղակի պետք է նայել, որպեսզի հասկանալ, թե ինչպես պետք է աշխատել։

Սցենարը խորհուրդ է տրվում հատկապես հեռուսատեսության ղեկավարներին կամ decision-maker–ներին, այսինքն նրանց, ովքեր որոշումներ են կայացնում։ Դիտեք, ու հասկացեք, ինչպես պետք է աշխատել ստեղծագործական խմբի հետ, ինչպես պետք է որոշումներ կայացնել ու քանի հոգով պետք է աշխատել։ Բացառիկ սերիալ, բացառիկ դերասանական կազմով և ուղղակի հանճարեղ սցենարով։ Ի դեպ, սցենարիստը Ահարոն Սորկինն է։ Իմ նոր կումիրը։

Ի դեպ, որևէ մեկը կարող է պատահմամբ տեսե՞լ է այս սերիալը։

Նախկին ու ներկա ֆավորիտները. Գռզոն ու Գագոն

Այն, ինչ կատարվում է Սիլ կոնցեռնի հետ ուղղակի ապշելու է։ Նախագահական ընտրությունների շեմին գործել այդքան հետադիմական մեթոդներով ու այն էլ ում դեմ՝ Գռզո՞յի, առնվազն պետք է ապուշ լինել։ Իսկ ամենացավալին այն է, որ ցանկանալով կոնցերնին վնասել, բայց չկարողանալով դա անել, ըստ Ազատության, սկսել են «շեստոյ» տանել հաշվապահին, պահեստապետին ու անգամ պահակին։ Ավելի ողորմելի տեսարան պատկերացնել հնարավոր չէ։

Ու ամենակարևորը՝ ինչի՞ համար։ Որ մարդն ունի քաղաքական այլ նախապատվություն։ Ինչ անենք՝ թող ինքն էլ Լևոն Տեր–Պետրոսյանին պաշտպանի։ Եվ կամ, եթե իսկապես կասկածում եք, որ Սուքիասյանները հարկային մուտքեր են թաքցնում, ապա դա ժամանակին արեք ու ամենակարևորը՝ մի խառնեք «շեստոյին», որը թերևս ամենավատ համբավ ունեցող ոստիկանության ստորաբաժանումն է։ Հենց այս հալածանքները սկսելով՝ այսօր իշխանությունը ավելի վատ չի կարող հեղինակազրկել Սերժ Սարգսյանին։ Ավելի վատ սև PR ուղղակի մտածել հնարավոր չէ։ Գործարարի՞ն հալածել։ Էն էլ Գռզոյի՞ն, որ վաղուց, շատ վաղուց աշխատում է միջազգային չափանիշներով, իր մոտ է հավաքել շատ լավ թիմ ու եթե մի բան ուներ թաքցնելու կամ չվճարելու, ապա դա արել է շատ վաղուց։ Ուշացել եք։

Եվս մեկ բան՝ իշխանությունն ունի իր դեմքը։ Ու եթե ԼՏՊ–ի «գործարարը» Խ. Սուքիասյանն է, ապա ներկայինիսը Դոդի Գագոն՝ բութ, տափակ, անտաշ ու անճաշակ։ Ու վարչապետը ճիշտ է անում, որ որևէ կերպ իրեն չի ասոցիացնում նրա հետ։ Հա, ի դեպ, անճաշակ որակման իրավացիության մեջ համոզվելու համար առաջարկում եմ այս վիդեոն, որը հատված է Դոդի Գագոյի աղջկա հարսանիքից ու որտեղ ցույց են տալիս նրա «տան» կամ ինչպես գործընկերներիցս մեկը կատակեց «Դոդավանքի» նախասրահը։ Տրետյակովկան գլուխը պատով է տվել...

Տեխնիկական անհասկանալի երկարատև խոտան

Հարգելի իմ ընթերցող։ Արդեն մի քանի օր է բլոգը գրեթե չի աշխատում, կամ աշխատում է ընդհատումներով։ Իմ բոլոր փորձերը կապվել սայթի պատասխանատու Մեսրոպի հետ անարդյունք են։ Փոխարենը շատ բան կար այս քանի օրը տեղադրելու՝ և հետաքրքիր և հրատապ։ Կփորձեմ ամեն օր մի բան տեղադրել։ Իսկ այդ ընթացքում ասացեք խնդրեմ, որ սայթում հնարավոր է բացել բլոգ, որը առանց ընդհատումների աշխատեր։

Lost in Translation: Թերրի Դեվիս

Շատ զվարճալի պատմության մեջ են հայտնվել հայ լրագրողները։ Օսկանյանի հետ միասին նրանք ականատես են եղել, թե ինչպես է ղարաբաղցիներին ԵԽ գլխավոր քարտուղարը համեմատել եվրոպացի արվամոլների հետ։ Դե պարզ է, որ հետո Դեվիսն ասել է, որ իրեն սխալ է հասկացել և իրականում ինքը ընդամենը մարդու իրավունքների պաշտպանության տեսանկյունից օրինակ բերել և ամենայն հավանականությամբ բերել է անհաջող օրինակ։

Հարցն ամենևին է Դեվիսը չէ։ Հարցը նա է, որ ներկա գտնվող լրագրողներից որևէ մեկը չի ասել՝ խնդրում եմ կոռեկտ գտնվեք, ինչ էիք ուզում դրանով ասել...որովհետև դժբախտաբար հայկական լրագրության որակը գնալով ոչ թե նվազում է, այլ աննկարագրելի տեմպերով գահավիժում է։ Այսպիսի անորակ լրագրություն Հայաստանը երբեք չէր ունեցել։ Ու գլխավոր հարցը, ինչպես միշտ մնում է՝ ինչ անել։

Մեկ կիրակի ու յոթ գավաթ սուրճ

Ամեն կիրակի իմ հարևան Քեյսին փոխում է սրճեփի ֆիլտրը, պատրաստում նոր սուրճ ու կեսօրին մոտ, երբ տենում է, որ ես համառորեն քնում եմ, միացնում է երաժշտություն։ Սովորաբար սկսում է քաունտրիից, հետո կամաց–կամաց անցնում է ռոքի, հետո՝ ավելի ակտիվ, ու ինչպես ասում է դասականը, վերջում.... «չեմ տեսնում Ձեր ձեռքեեերըըըը»...ես արթնանում եմ պանկից հինգ րոպե առաջ։ Բարեբախտաբար...

Սուրճը նախկինում արագ էր վերջանում։ Սրճեփը տեղավորում էր ընդամենը երեք բաժակի պարունակություն։ Երեք կիրակի առաջ էր, որ ես ու Քեյսին գնացինք ու գնեցինք 12 բաժականոց սրճեփ։ Ու հիմա, իմ արթնանալուց ուղիղ տասը ժամ անց, ես դեռ խմում եմ առավոտյան սուրճը՝ իհարկե միկրավալնովկայի (սրա հայերենը ոնց է՞) մեջ նախապես տաքացնելով։

Կեսօրից մի քիչ է անցած լինում, երբ ես ստանում եմ կամ զանգում եմ ԱՄՆ երկու բևեռները՝ Արևելյան ափ և Արևմտյան, այսինքն Լոս ու ԴիՍԻ, մարդավարի ասած՝ Գլենդեյլ ու Վաշինգտոն։ Իմ դիվանագետ ընկերը Վաշինգտոնում ամեն օր ընթերցում է մամուլը՝ հայկական, ռուսական և արևմտյան, դա նրա հիմնական աշխատանքն է։ Ես էլ նրա հիմնական ակնդիրն եմ։ Մամուլի լրաքաղը՝ թարմ սուրճով (2-րդ բաժակն է արդեն) ու բնականաբար ծխախոտով։

Հետո ես հոգնում եմ քաղաքականությունից։ Միացնում եմ համակարգիչս, մի քիչ թափառում ինտերնետով, լցնում 3–րդ բաժակ սուրճս ու սկսում նամակներ գրել կամ պատաստխանել, որոնք կուտակվել էին շաբաթվա ընթացքում։

Ժամը չորսի կողմերը Լոս Անջելեսի հերթն է։ Այնտեղ իմ ընկերը զբաղված է հեռուստաբիզնեսով, գիտի մարդկանց ու լուրեր փոխանակելու արվեստը։ Սովորաբար եթե զանգում է, ու սկսում է շատ–շատ դանդաղ ասել, «Ալոո», նշանակում է, էքսկլյուզիվ ունի...Հեռուստատեսության մասնագետ չէ, բայց բնական ինտուիցիա ունի (այո, դեռ մասնագետ չես, գիտեմ, որ կարդալու ես այս տողերը ու հիմա մի զանգի` դեռ դասի եմ)։ Սովորաբար ամեն ինչից դժգոհ է, բայց երբ գոհ է, շատ բարձր է խոսում՝ գիտեք, երբ որ եկեղեցիում ինչ–որ մեկը բարձր է խոսում, մի տեսակ «բասերը» շատ են լինում։ Այ, այդպիսի ձայն ունի իմ ընկերը։ Մի խոսքով 4-րդ սուրճը նվիրվում է նրան ու նրա միշտ փոփոխվող ծրագրերին և Գլենդեյլյան վերջին բամբասանքներին։

6–ի կողմերը երևում են Քեյսիի կամ իմ այստեղի ընկերները՝ ֆուտբոլ նայելու։ Ամերիկյան ֆուտբոլ։  Կես ժամ նայելուց հետո իմ մոտ արդեն գլխացավ է առաջանում։ Քեյսին պնդում է, որ դա չուտելուց է։ Ես էլ՝ թե ինչու մինչև հիմա չցավեց, հենց սկսեցի նայել, էդ ժամանակ ցավեց։ Մի խոսքով, ընդհանուր հայտարարի չենք գալիս մինչ օրս։ Փոխարենը ես խմում եմ, արդեն կաթով, իմ 5-րդ սուրճը ու արդեն իմ սենյակում ինտերնետով նայում եմ իմ սիրած ամերիկյան ֆիլմերն ու սերիալները, որոնք բաց եմ թողել շաբաթվա ընթացքում։

Մի երեք ժամ նայելուց հետո, գալիս է իմ դասերին նախապատրաստվելու ժամանակը։ Այդ ժամանակ ես պատրաստում եմ իմ վերջին՝ 7–րդ սուրճը, անջատում եմ iPod–ը, անջատում եմ iHome–ը, անջատում են բջջայինս ու....ինչպես միշտ՝ այս անգամ էլ իմ բլոգում եմ սկսել գրել։ Հոգ չէ, այնքան  սուրճ եմ խմել, որ դեռ մինչև կեսգիշեր, դեռ ավել էլ կդիմանամ։ Հետո էլ՝ ոնց–որ Քեյսին պիցցա է պատվիրում...դա նշանակում է դեռ հյուրեր ենք ունենալու գարեջրով։ Այնպես որ, ինչպես միշտ՝ կպարապեմ դասի գնալուց առաջ՝ առավոտյան վեցին։

Ինչպես էր քո կիրակին բարեկամ ։)

P.S. Անշուշտ ոչ բոլորն կիրակիներն են իրար նման։ Ընդհակառակը, ամեն կիրակի տարբեր է։ Հիշատակվում է այս մեկը, հաշվի առնելով հանգամանքը, որ բլոգը կարող են կարդալ նաև անչափահասներ։)))))) Ամեն դեպքում մի բան անփոփոխ է՝ սուրճի քանակը։

Բրիտնի Սպիրսն ու Հայաստանը

Այսօր էր, թե երեկ կարդացի հոդված, որտեղ լրագրողի ասածը հետևյալն էր՝ թե վերջերս, ինչ Լևոն Տեր–Պետրոսյանը հայտարարել է իր առաջադրման մասին, ոչ ոք այլևս Հայաստանի մասին չի գրում, որովհետև սպասում են իրադարձությունների զարգացմանը։ Ու մեկ էլ, թե վարչապետի այցը ԱՄՆ–ում և Ֆրանսիայում չեն լուսաբանել, քանի որ իրադարձություն չէր և հետո էլ՝ ԼՏՊ–ի հայտնվելուց հետո նա արդեն թիվ մեկ նախագահացուն չէ։

Հասկանալու համար, թե ինչու է Ամերիկյան մամուլը կամ Արևմտյան մամուլը լռում, գոնե պետք է ապրել այնտեղ։ Ու տեսնել, որ իրականում ախր մեր Հայաստանը էնքան աննշան, էնքան անհետաքրքիր թեմա է, որ ոչ մի նորմալ լրատվամիջոց չի անդրադառնա դրան։ Մեզ բոլորիս, ի ծնե թվում է, թե մենք յուրահատուկ ենք ՄԱԿ–ի անդամ մյուս 117 երկրներից։ Բայց ախր դա այդպես չէ։

Իսկ ինչ պետք է գրի Արևմտյան մամուլը՞՝ որ ևս մեկ թեկնածու է հայտնվել, որ հանրահավաք է եղել, թե որ առաջին նախագահը էլի ուզում է նախագահ դառնալ։ Դա այս պահին տեղի է ունենում աշխարհի գոնե մի 30 երկրում։ Որ մեկի մասին գրի։

Ուզում եք իմանալ կոնկրետ Ամերիկյան մամուլը ինչի մասին է գրում. այս շաբաթվա թեմաներն են

•  Բրիտնի Սպիրսի նոր ձայնասկավառակը «Blackout»
• Հուգո Չավեսի նոր ձայնասկավառակը
• Դեմոկրատների բանավեճը NBC-ով
• Ի վերջո այս շաբաթ Հալոուինն էր....
• Վրաստանի հանրահավաքները
• Իրաքը, որպես հավերժ հրատապ թեմա

Վերջերս զրուցում էի Պետդեպարտամենտի մի պաշտոնյայի հետ։ Գիտեք ի՞նչ ասաց. որ ամեն օր Վաշինգտոն է գալիս 5-10 Պետական պատվիրակություն։ Հիմա պարզ է՞, որ հայկական թեման ամերիկյան մամուլով կլուսաբանվի այնքան ժամանակ, մինչև Հայաստանում տեղաշարժ լինի։ Իսկ դա կլինի առավելագույնը փետրվարին։ Մինչև այդ, ոչինչ մի սպասեք։ Իսկ փետրվարին էլ՝ գուցե փոքրիկ մի պարբերություն չորս նախադասությամբ։ Ինչ վերաբերում է ռուսական լրատվամիջոցներին, ապա նրանց մասին ուղղակի ամոթ է խոսելը...

Ռուբեն Հախվերդյան. «Մեր ֆեոդալները»

Երգահան Ռուբեն Հախվերդյանը պատասխանելով լրագրողի հարցին ասել է, թե ինքը դեմ է որ իր տղան պաշտպանի հայրենիքի սահմանները, քանի որ նա, փաստորեն դրանով պաշտպանելու է կալվածատերերին։

Ռուբեն Հախվերդյան

«Իմ տղան գնալու է կռվի հայրենիքի՞ համար, թե՞ այն կալվածատերերի, որոնք այս հողերը զավթել են։ Հայ կալվածատերերի մասին է խոսքը, որոնք անօրինական ձևով փող վաստակեցին։ Այդ փողը դրեցին հողեր առան, ու հիմա ամեն մեկը մի շենք է զավթել։ Ունեն իրենց գազանանոցները, չգիտեմ ինչերը, Ջիփեր ունեն։ Իմ երեխան գնալու է դրանց համա՞ր կռվի։ Եթե վաղը Ռուբոն միշտ էլ պատերազմ լինի, իմ երեխուն ինչ–որ ձևով հետ կբերեմ բանակից ու կասեմ՝ դու պատերազմ չես գնալու՝ սրանց կալվածքները պաշտպանելու համար, որովհետև սա հայրենիք չի, սա ֆեդալական երկիր է»։

դիպուկ է խոսացել։ Բայց այս դեպքում ակնհայտ է, որ ակնարկը Դոդի Գագոյին է վերաբերում, որը հավանաբար Ռուբոյին հրաժարվել է փող տալ։ Երկրորդը՝ որքան տեղյակ եմ Ռուբոն երկու դուստր ունի։ Բայց ինչու է խոսում բանակային որդու մասին...։ Երևի երկրի նկատմամբ իր վերաբերմունքը ցույց տալու համար։ Դուք ինչ եք կարծում։

UPDATE!!! Մեր ընթերցողներից հայտնեցին, որ Ռուբեն Հախվերդյանն այնուամենայնիվ ունի որդի, այն էլ մեծահասակ ու զորակոչի տարիքի։ Նա 23-24 տարեկան է։

Վեհափառը՝ Վաշինգտոնում

Ամենայն հայոց կաթողիկոս Գարեգին Երկրորդը շարունակում է իր այցը Միացյալ Նահանգներ"։ Հոկտեմբերի 11–ին, մյուս հոգևոր առաջնորդների հետ, նա մասնակցել է կրոնական ազատություններին նվիրված համաժողովին Վաշինգտոնում։ Դրա շրջանակում հոգևոր առաջնորդներն այցելել են Ջեֆերսոնի հուշարձան, որի լուսանկարները ստորև ներկայացված են։ Դրանից հետո, Հայրապետը մեկնել է Նյու–Յորք։ Ամեն ինչ կարծես նորմալ է, բայց չեք կարծում, որ Վեհափառը մի քիչ շատ մնաց ԱՄՆ–ում։ Արդեն մոտ երկու ամիս է։ Ինչ է անում նա այսքան ժամանակ։  

Վարչապետի ԱՄՆ այցի կապակցությամբ

 Եթե Սերժ Սարգսյանը, խոստանա, որ նախագահ դառնալու դեպքում նոր կառավարությունում կլինեն Առևտրի և Տնտեսական զարգացման նախարար Ներսես Երիցյանի պես գոնե ևս հինգը, ապա ես խոստանում եմ անվճար մասնակցել նրա քարոզարշավին։  

Հիմա, որ նայում ես կառավարության կազմին՝ հասկանում ես՝ դարն ապրել են, դրանք դինազավրեր են...նրանց արտահայտած մտքերից մինչև իսկ օգտագործած բառերը, պահելաձևն ու մտածողությունը, հնացած է։ Էդ մարդիկ եթե ոչինչ չանեն, ապա արդեն իսկ իրենց ներկայությամբ արգելակում են զարգացումը։ Նրանցից վարչապետը պետք է ձերբազատվի՝ որքան շուտ, էնքան լավ...եթե իսկապես ցանկանում է նոր որակի երկիր կառուցել։

Ուրբաթ օրվա հանրահավաքին ընդառաջ

Ուղղակի զարմանալ կարելի է հայրենի իշխանության տգիտության աստիճանի վրա։ Որքան կարելի է տապորի նման կանխատեսելի լինել և գործել ճիշտ այն մտածված սցենարով, որ գծել է ՀՀՇ–ն։

Ինչ անենք, որ Նիկոլն ու Շողերը քայլում և գովազդում էին փողոցում։ Դրա համար պետք է նրանց ձերբակալել, որ իրենից ոչինչ չներկայացնող քայլարշավը դառնա մարդու իրավունքների ոտնահարման դասական օրինակ։ Ինչու այնպես անել, որ սովորական հանրահավաքը դառնա «ճակատագրական հավաք», որին անգամ  մասնակցելու ցանկություն չունեցողները հետաքրքրությունից դրդված գնան։

Ցավն այն է, որ ես գրեթե համոզված եմ, որ կենտրոնի ոստիկան Ներսեսին ոչ մեկը հրահանգ չի տվել։ Ուղղակի, նա գործել է, հաշվի առնելով արդեն հիմնված ավանդույթը։ Ոչ մեկը ներսեսին չի ասել՝ նախ մտածի` նոր գործի։ Ներսեսը ստրկամենթական իր մղումով արել է այն, ինչի համար կարծում էր իրենից շնորհակալություն պետք է հայտնեին։ Իսկ հետ սկսեց պաշտպանվել՝ նրանք առաջինն են հարձակվել։

Հայաստանը վաղուց նոր հազարամյակ, նոր դար է թևակոխել ու ուղղակի հետաքրքիր է. որքան է այս իշխանությունը, որը հիմա լավ, թե վատ կա ու գործում է, կրկնօրինակելու քաղաքական համակարգով 20–րդ դարի 30–ականներ վերադարձած Ռուսաստանին, որքան է փորձելու տապորով ու ընդդիմություն ձերբակալելով իր իշխանությունը պահել։

Հենց այդ պատճառով էլ կանխատեսելի է մրցակիցների համար։ Ու հենց այդ պատճառով մրցակիցները իշխանության ուժը օգտագործում են հենց իր դեմ։  Սա կշարունակվի այնքան ժամանակ՝ մինչև ուժերի դասավորությունը կփոխվի կամ իշխանությունը խելքի կգա։ Վերջինի նույնիսկ նշաններ չեն երևում։ Գոնե առայժմ։ Իսկ մինև այդ, բոլորս դեպի Հովիկ Աբրահամյանի, Մահտեսյանի, Ներսեսի և ծեծ կերած Սաշիկի խնամքով և աղմուկով գովազդած հանրահավաքը։ Նրանց շնորհիվ Լևոնի ելույթի լսարանը գոնե քառապատկվեց։